1- منشأ خلقت و اعطاى نعمت، نياز او، يا طلب ما نيست، بلکه بخشندگى و رحمانيّت اوست. «وَ مِنْ رَحْمَتِهِ جَعَلَ»
2- آرامش شب، مقدّمهى تلاش روز است. «لِتَسْکُنُوا فِيهِ وَ لِتَبْتَغُوا»
3- خداوند، بخشنده است؛ ولى انسان بايد تلاش کند. مِنْ رَحْمَتِهِ جَعَلَ ... لِتَبْتَغُوا
4- شب براى آسايش وروز براى کار وفعاليّت است. «لِتَسْکُنُوا فِيهِ وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ»
5- آنچه به دست آوريم از فضل اوست، به زرنگى خود ننازيم. «مِنْ فَضْلِهِ»
6- نعمتهاى مادّى بايد مقدّمهى شکر وکسب مراتب معنوى باشد. لِتَسْکُنُوا ...
لِتَبْتَغُوا ... لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ
7- دنيا اگر وسيلهى رشد، قرب و شکر به درگاه الهى باشد، منفور و مذموم نيست. «لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ»