1- صحنهى حضور مشرکان در قيامت، صحنهاى قابل يادآورى است. وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ ...
2- آنان که براى خداوند، شريکى قائلند، خود را براى پاسخگويى آماده نمايند.
«أَيْنَ شُرَکائِيَ» (انسان مسئول انديشه و گرايش خود است)
3- قيامت، روز ظهور پوچى معبودان و درماندگى مشرکان است. «أَيْنَ شُرَکائِيَ»
4- تمام معبودان در بىاثرى و همه مشرکان در بىجوابى يکسانند. «أَيْنَ شُرَکائِيَ»
5- قاضى دادگاه قيامت، ذات مقدّس خداوند است. «أَيْنَ شُرَکائِيَ»
6- براى غير خداوند، در قيامت، هيچ قدرتى نيست. «أَيْنَ شُرَکائِيَ»
7- خداوند شريک ندارد، آنچه را شريک او مىشمرند، پندار و توهّمى بيش نيست. «کُنْتُمْ تَزْعُمُونَ»