اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ أَصبَح‌َ الَّذِين‌َ تَمَنَّوا مَکانَه‌ُ بِالأَمس‌ِ يَقُولُون‌َ وَيکَأَن‌َّ اللّه‌َ يَبسُطُ الرِّزق‌َ لِمَن يَشاءُ مِن عِبادِه‌ِ وَ يَقدِرُ لَو لا أَن مَن‌َّ اللّه‌ُ عَلَينا لَخَسَف‌َ بِنا وَيکَأَنَّه‌ُ لا يُفلِح‌ُ الکافِرُون‌َ (82)
و صبح کردند کساني که آرزو ميکردند جايگاه قارون را در روز قبل الخسف ميگويند واي که بدرستي که خداوند بسط ميدهد روزي را براي هر که بخواهد از بندگان خود و تنگ ميگيرد آنچه صلاح داند اگر نبود اينکه خداوند منت گذارد بر ما که اگر ما هم مثل قارون بوديم هر آينه خسف هم دامن ما را ميگرفت واي که رستگار نميشوند کافرها.
بني اسرائيل که هر روز بيک رنگي در ميآمدند گاهي گوساله‌پرست گاهي از موسي تقاضاي «اجعَل لَنا إِلهاً کَما لَهُم آلِهَةٌ» گاهي ميگفتند «لَن نُؤمِن‌َ لَک‌َ حَتّي نَرَي اللّه‌َ جَهرَةً» مع ذلک
جلد 14 - صفحه 282
متنبه شدند از خسف قارون ولي ابناء امروز مشاهده ميکنند که خدا با ظالمين چه ميکند جريتر ميشوند در ظلم و در محبت دنيا و جمع آوري زخارف آن.
وَ أَصبَح‌َ الَّذِين‌َ تَمَنَّوا مَکانَه‌ُ بِالأَمس‌ِ ديروز آرزوي جايگاه او ميکردند بيک شب فاصله پشيمان شدند.
يَقُولُون‌َ وَيکَأَن‌َّ اللّه‌َ يَبسُطُ الرِّزق‌َ لِمَن يَشاءُ مِن عِبادِه‌ِ وَ يَقدِرُ او صلاح هر کس را ميداند در توسعه و ضيق چنانچه در حديث قدسيست
ان من عبادي من لا يصلحه الا الفقر فان اغنيته لافسده ذلک و ان من عبادي من لا يصلحه الا الغني فإن افقرته لافسده ذلک
و در قرآن مجيد است کَلّا إِن‌َّ الإِنسان‌َ لَيَطغي أَن رَآه‌ُ استَغني (علق آيه 6 و 7).
لَو لا أَن مَن‌َّ اللّه‌ُ عَلَينا لَخَسَف‌َ بِنا اگر منت نگذارده بود خداوند بر ما و ما هم مثل قارون آلوده شده بوديم هر آينه ما هم خسف ميشديم.
وَيکَأَنَّه‌ُ لا يُفلِح‌ُ الکافِرُون‌َ واي که هرگز رستگار نميشوند کفار چون شرط اولي رستگاري ايمان است.