تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلا يُجْزَى الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئاتِ إِلاَّ ما کانُوا يَعْمَلُونَ (84) مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ: هر که بيايد در آخرت به خصلتى نيکو يا معرفتى به توحيد، يا طاعتى به اخلاص که در دنيا بجا آورده باشد. مراد از «حسنه» تمام اعمال نيکو را شامل است از ايمان و طاعات و خيرات و مبرات از کلى و جزئى، حتى رفع خارى و سنگى از طريق مسلمانان براى رضاى خالق منان. فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها: پس مر او راست ثواب نيکوتر و بهتر از آن از حيث ذات و وصف و قدر و صفا و کيفيت، يعنى بهشت ابدى و نعيم سرمدى. وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ: و هر که بيايد به بدى مانند شرک و ساير معاصى، فَلا يُجْزَى الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئاتِ‌: پس جزا داده نشوند آنانکه بجاى آوردند بديها را، إِلَّا ما کانُوا يَعْمَلُونَ‌: مگر مثل آن چيزى که بودند در دنيا که عمل مى‌کردند. حاصل معنى آيه شريفه آنکه: ثواب حسنه، بهتر از آن خواهد بود، و پاداش سيئه به مثل آن.