تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما کُنْتَ تَرْجُوا أَنْ يُلْقى إِلَيْکَ الْکِتابُ إِلاَّ رَحْمَةً مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُونَنَّ ظَهِيراً لِلْکافِرِينَ (86)
وَ ما کُنْتَ تَرْجُوا: و نبودى تو که اميد داشتى، يعنى هرگز اميد نداشتى و در خاطر تو خطور نمى‌کرد، أَنْ يُلْقى إِلَيْکَ الْکِتابُ: اينکه القا کرده شود و نازل گردد به تو اين کتاب که قرآن است، إِلَّا رَحْمَةً مِنْ رَبِّکَ: لکن القا فرموديم به تو به جهت بخششى و نعمتى از جانب پروردگار تو تا قصص و احوال امتهاى سابقه که از کسى نشنيده و نديده و در هيچ کتابى نخوانده، بر اهل مکه بخوانى تا اعجاز تو باشد در باب ادعاى نبوت؛ پس چنانکه القاى اين کتاب نموديم به تو در حالتى که اميد به آن نداشتى و در خاطر تو نمى‌گذشت که بر تو نازل شود، همچنين زود باشد که تو را بازگردانيم به معاد که فتح و نصرت مکه است. يا ثواب عظيم در نشأه آخرت، و ممکن است «الّا» استثناء متصل باشد محمول بر معنى، يعنى نفرستاديم به تو اين کتاب را مگر به جهت رحمت و نعمت از جانب پروردگار تو. و چون چنين است، فَلا تَکُونَنَّ ظَهِيراً لِلْکافِرِينَ: پس مباش هم پشت و يارى کننده مر کافران را که مدارا و مداهنه کنى با ايشان و تحمل نمائى از قول و فعل شنيع آنها و اجابت کنى ملتمسات ايشان را.