1- کوتاه آمدن در ابلاغ وحى، نوعى تقويت کفر است. «فَلا تَکُونَنَّ ظَهِيراً لِلْکافِرِينَ وَ لا يَصُدُّنَّکَ»
2- دشمنان حتّى براى شخص پيامبر صلى الله عليه و آله نيز نقشه دارند. «لا يَصُدُّنَّکَ»
3- رهبران آسمانى نيز به تذکّرات الهى نيازمندند. «لا يَصُدُّنَّکَ»
4- رسالت بايد همراه عزّت و قاطعيّت باشد. لا يَصُدُّنَّکَ ... بَعْدَ إِذْ أُنْزِلَتْ
5- علم و آگاهى، مسئوليّت را سنگينتر مىکند. «بَعْدَ إِذْ أُنْزِلَتْ إِلَيْکَ»
6- کسى در دعوت به حقّ موفّق مىشود که قاطع و نفوذناپذير باشد. لا يَصُدُّنَّکَ ...
جلد 7 - صفحه 105
ادْعُ إِلى رَبِّکَ»
7- دعوت بايد خالصانه باشد و هيچ مسئلهاى را جز رضاى خداوند در نظر نگيرد. «ادْعُ إِلى رَبِّکَ وَ لا تَکُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِکِينَ» آرى کسى که به خاطر ملاحظه ديگران دعوت به خدا نکند، در مدار شرک قرار گرفته است.
8- دعوت بايد به سوى خدا باشد، نه خود. «ادْعُ إِلى رَبِّکَ»
9- شرکزدايى و مبارزه با کفر، سرلوحهى فعاليّت پيامبران و از تأکيدات بسيار جدّى خداوند است. «لا تَکُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِکِينَ»