1- موحّد واقعى کسى است که از همهى معبودها، ابَرقدرتها، ايسمها وطاغوتها آزاد باشد. «لا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ»
2- به آنچه رفتنى است، دل نبنديم و خود را اسير آنها نسازيم. «کُلُّ شَيْءٍ هالِکٌ إِلَّا وَجْهَهُ» چنانکه حضرت ابراهيم فرمود: «لا أُحِبُّ الْآفِلِينَ» «2»
3- حاکميّت، مخصوص خداوند است. «لَهُ الْحُکْمُ»
4- معبود واقعى چند شرط دارد:
الف: فناپذير نباشد. «کُلُّ شَيْءٍ هالِکٌ إِلَّا وَجْهَهُ»
ب: بر هستى فرمانروا باشد. «لَهُ الْحُکْمُ»
ج: فرجام همه به دست او باشد. «إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ»
5- مرگ، نابودى نيست، بازگشت به مبدأ است. «إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ»
پروردگارا! مزهى تلاوت، تدبّر و پندگيرى از قرآن را به ما بچشان.
پروردگارا! چراغ دل ما را به نور قرآن روشن و وجود ما را روشنىبخش قرار ده.
پروردگارا! رفتار و گفتار ما را برخاسته از قرآن و سيرهوسنّت پيامبراکرم صلى الله عليه و آله واهلبيت معصومش عليهم السلام قرار بده.
آمين ربّ العالمين
«1». توحيد صدوق، ص 117.
«2». انعام، 76.
جلد 7 - صفحه 111
سورهى عنکبوت
اين سوره در مکّه نازل گرديده و شصت و نه آيه دارد. نامِ برخى از سورههاى قرآن همچون بقره، فيل، نمل و نحل، برگرفته از نام حيواناتى است که در اين سورهها به گونهاى مطرح شدهاند.
در آيه 41 اين سوره، بناىِ شرک همچون خانهى عنکبوت سست و ناپايدار شمرده شده و لذا اين سوره به عنکبوت نام گرفته است.
اين سوره دربارهى چند موضوع، مطالبى رابيان مىکند از جمله: ايمان، تکليف بشر، آزمايش الهى، تاريخ برخى انبيا، نهى از مجادلهى غير نيکو و تکيه بر غير خدا.
جلد 7 - صفحه 112
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشندهى مهربان.