تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ أَنْ يَسْبِقُونا ساءَ ما يَحْکُمُونَ «4» أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ‌: بلکه مى‌پندارند آنانکه بجا مى‌آورند بديها را از کفر و معاصى، أَنْ يَسْبِقُونا: اينکه پيشى گيرند بر ما و از عذاب ما درگذرند و ما نتوانيم ايشان را بر اعمال بد آنها مجازات دهيم، نه چنين است که آنها پنداشتند، بلکه البته جزا خواهند يافت؛ ساءَ ما يَحْکُمُونَ‌: بد است آنچه حکم مى‌کنند که آن گمان خلاصى و نجات آنها است از عذاب ما. مراد آنست که ايشان طمع آن نداشته باشند که عذاب الهى را از خود دفع کنند و خداى را عاجز سازند از آنکه آنها را عذاب فرمايد، لکن به جهت غفلت و قلت فکرت ايشان در عاقبت امر و اصرار بر معاصى، مانند کسانيند که متوقع آن باشند که بر عذاب خدا سبقت کنند و خداى را عاجز گردانند در تعذيب. «1» مجمع البيان، ج 4، ص 271. جلد 10 - صفحه 202