تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَى الَّذِينَ يُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ (181)
فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ: پس هر که تبديل کند امر وصيت را از وصى و حاکم و شاهد بعد از آنکه شنيده باشد آن را، يعنى به او رسيده و ثابت شده نزد او، يا تغيير دهد قول موصى را يا وصيت را، فَإِنَّما إِثْمُهُ: پس جز اين نيست که گناه تبديل آن يا وصيت نامه مبدل، عَلَى الَّذِينَ يُبَدِّلُونَهُ:
بر آنانست که تبديل مى‌کنند حکم وصيت را، يا قول موصى را يا وصيت را و ذمّه موصى از آن برى باشد، زيرا ايشانند که خيانت کرده‌اند و مخالفت شرع نموده. اگرچه وصيت مستحب است، لکن عمل به وصيت واجب باشد بدون تغيير و تبديل. پس تهديد فرمايد: إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ: بدرستى
«1» همان مدرک، صفحه 255، حديث اوّل.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 332
که خداى تعالى شنواست کلام موصى را که به حق است و قول تغيير دهنده را که به غير حق است، دانا است به نيّت موصى و تبديل وصى.