تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِينَ کَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ لِقائِهِ أُولئِکَ يَئِسُوا مِنْ رَحْمَتِي وَ أُولئِکَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ «23»
جلد 10 - صفحه 220
بعد از آن حضرت ابراهيم عليه السّلام به قوم فرمود که حق تعالى فرمايد:
وَ الَّذِينَ کَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ: و آنانکه نگرويدند و کافر شدند به آيات خدا، يعنى به دلايل يکانى او و يا به کتاب‌ها و يا به انبياء و معجزات ايشان و يا به فرامين سبحانى، وَ لِقائِهِ: و تکذيب کردند بعث بعد از مردن را که ملاقات رحمت و عذاب الهى است نسبت به مؤمنين و کافرين، أُولئِکَ يَئِسُوا مِنْ رَحْمَتِي: آن گروه مکذبان و منکران نااميد خواهند بود از بخشايش من در روز قيامت. و ممکن است که اين وصف حال آنها باشد در دنيا، يعنى ايشان اميد به رحمت خدا ندارند؛ چه مؤمن آنست که هميشه راجى باشد رحمت الهى را، و لازمه رجاء او سعى است در طاعات و عبادات، و لکن کافر به سبب عدم ايمانش هرگز رجا نخواهد داشت. وَ أُولئِکَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ: و آن گروه براى ايشان است عذاب دردناک، يعنى به سبب کفر دائم به عذاب اليم گرفتار شوند.