تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَمَّا أَنْ جاءَتْ رُسُلُنا لُوطاً سِي‌ءَ بِهِمْ وَ ضاقَ بِهِمْ ذَرْعاً وَ قالُوا لا تَخَفْ وَ لا تَحْزَنْ إِنَّا مُنَجُّوکَ وَ أَهْلَکَ إِلاَّ امْرَأَتَکَ کانَتْ مِنَ الْغابِرِينَ (33)
وَ لَمَّا أَنْ جاءَتْ رُسُلُنا لُوطاً: و آن هنگام که آمدند فرستادگان ما بسوى
«1» بحار الانوار، ج 12، ص 157- 156.
جلد 10 - صفحه 230
لوط که در وقتى که او زراعت خود را آب مى‌داد، پس پرسيد شما کيستيد.
گفتند ما مسافران و ابناء سبيل هستيم، امشب ما را ضيافت کن، لوط از اين قسمت آمدن ايشان، سِي‌ءَ بِهِمْ: اندوهناک و مغموم گشت به سبب ايشان به جهت ترس آنکه مبادا قوم او قصد آنها کنند به بدى عمل، چه ايشان به صورت مردان زيبا و نيکو جمال بودند و لوط خبث قوم را مى‌دانست. وَ ضاقَ بِهِمْ ذَرْعاً: و تنگ و سخت شد به شأن و تدبير امر ايشان از روى طاقت، يعنى تنگدل و بى‌طاقت گشت در کار ايشان و ندانست که چه رأى و تدبير کند در حفظ و صيانت ايشان تا دست تعرض قوم به دامن ايشان نرسد. يا لوط اندوهگين و تنگدل شد به سبب قوم وقتى که دانست عذاب عظيم بر آنها نازل خواهد شد.
يا آنکه غم و اندوه او از آن بود که با اهلش در ميان قوم بود ترسيد که مبادا چون عذاب نازل اثر آن بايشان رسيد.
خلاصه چون ملائکه اثر ضجرت و اندوه بر جبين مبارک لوط مشاهده کردند و قلق و اضطراب او را بديدند، او را تسلى دادند، وَ قالُوا لا تَخَفْ وَ لا تَحْزَنْ:
و گفتند مترس و اندوهگين مباش بر آنکه ايشان را بر ما دستى باشد، زيرا ما رسولان خدائيم. و يا به جهت هلاک آنان اندوه به خود راه مده، چه دانسته‌اى که ايشان به نهايت کفر و فسق و طغيان رسيده‌اند. يا آنکه مترس از آنکه نزد نزول عذاب به تو آسيبى رسد، إِنَّا مُنَجُّوکَ وَ أَهْلَکَ: بدرستى که ما نجات دهنده‌ايم تو را و کسان تو را از عذاب، إِلَّا امْرَأَتَکَ: مگر زن تو را که، کانَتْ مِنَ الْغابِرِينَ: باشد از پس ماندگان و هلاک شدگان.