تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّا مُنْزِلُونَ عَلى‌ أَهْلِ هذِهِ الْقَرْيَةِ رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِما کانُوا يَفْسُقُونَ (34) بعد از آنکه وعده نجات او و اهل او را دادند گفتند: إِنَّا مُنْزِلُونَ عَلى‌ أَهْلِ هذِهِ الْقَرْيَةِ: بدرستى که ما فرود آوردگانيم بر اهل اين شهر، رِجْزاً مِنَ السَّماءِ: عذابى از آسمان که سنگباران باشد بعد از جلد 10 - صفحه 231 خسف. بِما کانُوا يَفْسُقُونَ‌: به سبب آنکه بودند که پيوسته فسق مى‌کردند و از طاعت الهى قدم بيرون نهاده و مشغول فسق و فجور بودند و از عذاب و سخط الهى انديشه نداشتند. شئامت عاقبت قوم لوط: چون ملائکه از لوط تقاضاى ضيافت نمودند، لوط نزد زنش آمد و گفت: امشب چند مهمانى به من وارد شده، قوم را خبردار مکن از آمدن ايشان تا هر گناه که تا حال نموده‌اى از تو عفو کنم. قبول نمود، لکن باز مخالفت کرده قوم را خبردار کرد، در شب بالاى بام آتش افروخته، قوم از هر طرف به خانه لوط دويدند، گفتند: آيا تو را نهى نکرديم که مهمان به خانه نياورى. خواستند فضيحت به ايشان رسانند، لوط فرمود: از خدا بترسيد و مرا خوار نکنيد در باب مهمانان من، قوم اعتنا ننموده در را شکسته داخل خانه شدند. پس جبرئيل بال خود را به چشم ايشان زد، کور شدند، دانستند که عذاب نازل خواهد شد. به امر جبرئيل لوط با اهلش در شب از ميان قوم بيرون رفتند و زنش به عقب نگاه کرد، سنگى بر او وارد و هلاک گرديد. چون صبح طالع شد هر يک از آن چهار ملک طرفى از شهر را از طبقه هفتم زمين کندند و به آسمان بالا بردند به حدى که اهل آسمان صداى سگها و خروسهاى آنها را شنيدند. پس برگردانيدند شهر را خداى تعالى باريد بر ايشان سنگهاى سجّيل را و همه هلاک شدند به سخت‌ترين عقوبت، و شهر خراب و ويران شده، عبرت عالميان گرديد چنانچه فرمايد: