تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِلى مَدْيَنَ أَخاهُمْ شُعَيْباً فَقالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ ارْجُوا الْيَوْمَ الْآخِرَ وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ (36)
بعد از آن قصه قوم شعيب را بيان مى‌فرمايد:
وَ إِلى مَدْيَنَ أَخاهُمْ شُعَيْباً: و فرستاديم بسوى اهل مدين برادر ايشان در نسب که شعيب بود، فَقالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ: پس گفت به ايشان که اى قوم من پرستش و ستايش کنيد خداى را به يگانگى و ترک کنيد بت‌پرستى و شرک را، وَ ارْجُوا الْيَوْمَ الْآخِرَ: و اميدوار باشيد ثواب روز باز پسين را، يعنى عملى نمائيد که به سبب آن اميد ثواب توان داشت از اعمال حسنه مانند ايمان و طاعات الهيه و خيرات و مبرّات شرعيه و اجتناب از اعمال قبيحه و کارهاى ناشايسته منهيه. اين بيان از قبيل اقامه مسبب است مقام سبب، يا «رجاء» به معنى «خوف» باشد چنانچه استعمال شده، پس معنى آنکه بترسيد از شدت روز قيامت و از معاصى و قبايح دورى و اجتناب نمائيد. وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ: و شتاب مکنيد در زمين مدين به نقص کيل و وزن و ساير معاصى در حالتى که فساد کنندگان باشيد، يعنى کفر و شرک و مخالفت الهى و ارتکاب مناهى موجب فساد در زمين است، پس معصيت نکنيد تا فساد واقع نشود.