تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَکَذَّبُوهُ فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دارِهِمْ جاثِمِينَ (37)
فَکَذَّبُوهُ: پس تکذيب کردند شعيب را و به دروغ پنداشتند نبوت او را و از فساد و افساد ممتنع نشدند. فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ: پس بگرفت ايشان را زلزله
جلد 10 - صفحه 233
سخت يا صيحه جبرئيل که دلها به سبب آن در تزلزل افتاد. فَأَصْبَحُوا فِي دارِهِمْ جاثِمِينَ: پس گرديدند يا صبح کردند در خانه‌ها يا شهرهاى خود افتادگان و مردگان، گويا در آن خانه‌ها هرگز نبوده‌اند.
واقعه نزول عذاب: مشهور ميان مفسران آنست که چون قوم تکذيب شعيب را کردند و فساد را به نهايت رسانيدند، حق تعالى گرماى شديدى فرستاد که نفسهاى ايشان را گرفت، و چون داخل خانه‌ها شدند گرما نيز داخل شد، نه سايه فايده مى‌بخشيد نه آب، تا از گرما بريان شدند. پس حق تعالى ابرى بر ايشان فرستاد، پس همگى از شدت گرما به آن ابر پناه بردند. چون در زير ابر جمع شدند، ابر بر آنها آتش باريد و زمين در زير ايشان بلرزيد تا ايشان سوختند و خاکستر شدند.