تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ ما يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ مِنْ شَيْ‌ءٍ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ (42)
بعد از آن بر سبيل تهديد مى‌فرمايد که اى پيغمبر بگو مر کفار را:
إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ: بدرستى که خدا مى‌داند، ما يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ مِنْ شَيْ‌ءٍ:
آنچه مى‌خوانند به پرستش غير از خداى، از هر چيز مانند بت و ملک و بشر و کواکب و شمس و قمر و غير آن که قابل پرستش نيستند. وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ: و او است غالب در ملک خود و محتاج به شريک نيست. حکيم است در جميع افعال، و عالم به همه چيز، و متقن در تمام امور، و البته کليه اشياء در جنب قدرت عزيز حکيم، معدوم صرف است و ذاتى که متصف به اين صفات باشد، هر آينه قادر بر تعذيب ايشان خواهد بود.
جلد 10 - صفحه 239