تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) خَلَقَ اللَّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِّ إِنَّ فِي ذلِکَ لَآيَةً لِلْمُؤْمِنِينَ (44) بعد از آن دليل بر پرستش خود را فرمايد: خَلَقَ اللَّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِ‌: و بيافريد خدا آسمانها و زمين را به غرض صحيح که آن اثبات حق است نه باطل و عبث و لهو، چه مقصود بالذات از آفريدن آنها افاضه خير است که از جمله آن نظام اتمّ بندگان است و ارشاد آنان به پرستش خداوند منان. إِنَّ فِي ذلِکَ لَآيَةً لِلْمُؤْمِنِينَ‌: بدرستى که در اين آفرينش هر آينه نشانه‌ايست براى ايمان آورندگان، زيرا ايشانند که به آن منتفع مى‌شوند. و يا در ضرب امثال عبرتى است براى مؤمنان تا به آن راسخ شوند در ايمان، و مشغول به طاعت شده از معصيت اجتناب کنند.