تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ کَذلِکَ أَنْزَلْنا إِلَيْکَ الْکِتابَ فَالَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْکِتابَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ مِنْ هؤُلاءِ مَنْ يُؤْمِنُ بِهِ وَ ما يَجْحَدُ بِآياتِنا إِلاَّ الْکافِرُونَ (47)
وَ کَذلِکَ أَنْزَلْنا: و همچنانکه فرستاديم بر انبياى سلف کتب خود را، همچنين فرو فرستاديم، إِلَيْکَ الْکِتابَ: بسوى تو کتاب را، يعنى قرآن را که کتابى است موافق کتب در اصول دين اسلام و مصدق آن. فَالَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْکِتابَ: پس آنانکه داديم ايشان را علم کتاب منزله سابقه مانند اسلام و امثال او، يُؤْمِنُونَ بِهِ: ايمان مى‌آورند به قرآن يا به پيغمبر اسلام. يا مراد کسانيند که پيش از بعثت حضرت رسالت به قرآن ايمان آوردند به جهت يافتن نعت و صفت او را در تورات مانند قيس بن ساعده و بحيراى راهب و نسطور و امثال آنها. و ياد مراد اهل اسلام هستند که به قرآن ايمان آورده‌اند.
وَ مِنْ هؤُلاءِ: و از اين گروه عرب يا اهل مکه يا کسانى که در عهد پيغمبر باشند از اهل کتابين، مَنْ يُؤْمِنُ بِهِ: کسى هست که ايمان مى‌آورد به قرآن يا پيغمبر، وَ ما يَجْحَدُ بِآياتِنا: و منکر نشوند آيتهاى کتاب ما را که در کمال ظهور است، إِلَّا الْکافِرُونَ: مگر کافران از يهود مانند کعب بن اشرف و معاندان
«1» کشاف، ج 3، ص 192 (با اندکى تفاوت)- منهج الصادقين، ج 7، ص 168- 167.
جلد 10 - صفحه 246
عرب مثل ابو جهل و وليد بن مغيره و غيره از کسانى که متوغّل باشند در کفر با آنکه جازمند به صدق آن و عالم به آنکه معجزه آن حضرت باشد، زيرا فصحاء و بلغاى آنها که در نهايت مهارت بودند با کمال شدّت و حدّت در مقام معارضه با قرآن شريف برآمدند و عاقبت از اتيان آيه‌اى به مثل آن عاجز شدند و به مقالات فاسده گويا شدند.