1- اسلام براى هر فرد در هر شرايطى، قانون مناسب دارد. در اين آيه، حکم مسافران، بيماران و سالمندان بيان شده است. «فَمَنْ کانَ مِنْکُمْ مَرِيضاً أَوْ عَلى سَفَرٍ»
2- شرايط نبايد فلسفه کلّى حکم و آثار و منافع آنرا تماماً از بين ببرد. اگر انسان مريض يا مسافر در شرايطى نمى‌تواند روزه بگيرد، بايد در ايام ديگرى قضا کند تا از منافع روزه برخوردار شود. «فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ»
3- قصد سفر، به تنهايى مانع روزه نيست، در سفر بودن لازم است. «عَلى سَفَرٍ»
4- قضاى روزه، زمان خاصّى ندارد. «فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ»
5- توانايى، شرط تکليف است. «عَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ»
6- تغذيه‌ى فقرا، در متن احکام جاسازى شده است. «طَعامُ مِسْکِينٍ»
7- عباداتى سبب رشد و قرب بيشتر است که با علاقه و رغبت باشد. «فَمَنْ تَطَوَّعَ»
8- دستورات الهى بگونه‌اى است که حداقل را بر همه واجب کرده است و بيش از آن را به اختيار انسان مى‌گذارد. در اين آيه سير کردن يک گرسنه واجب، ولى بيش از آن به عنوان عمل مستحبّى در اختيار خود انسان است. «فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ»
9- انجام دستورات خداوند، آثار خوبى دارد که به خود انسان باز مى‌گردد نه خدا.
«أَنْ تَصُومُوا خَيْرٌ لَکُمْ»
«1». تفسير برهان، ج 1، ص 182.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 285