1- ارزش رمضان، به نزول قرآن است. ارزش انسان‌ها نيز مى‌تواند به مقدارى باشد که قرآن در آنها نفوذ کرده باشد. «الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ»
2- وجوب روزه، بعد از يقين به حلول ماه رمضان است. «فَمَنْ شَهِدَ مِنْکُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ»
3- قضاى روزه بر مريض و مسافر واجب است. «فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ»
4- روزه‌ى قضا، مشروط به زمان خاصّى نيست. «أَيَّامٍ أُخَرَ»
5- احکام خداوند بر اساس آسانى و مطابق طاقت انسان است. «يُرِيدُ اللَّهُ بِکُمُ الْيُسْرَ»
6- عسر وحرج، واجبات را از دوش انسان برمى‌دارد. «لا يُرِيدُ بِکُمُ الْعُسْرَ»
7- روزه‌ى قضا بايد به تعداد روزهايى باشد که عذر داشته است. «لِتُکْمِلُوا الْعِدَّةَ»
8- هدايت و توفيق انجام عبادات، از طرف خداست. تکبير، نشان بزرگداشت
«1». وسائل، ج 7، ص 119.
جلد 1 - صفحه 288
خدا و عدم توجّه به خود و ديگران است. «لِتُکَبِّرُوا اللَّهَ عَلى ما هَداکُمْ»
9- روزه، زمينه‌ساز هدايت انسان و سپاسگزارى اوست. «لِتُکَبِّرُوا اللَّهَ عَلى ما هَداکُمْ وَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ»