1- آفرينش دنيا، هدفدار و حکيمانه است، ليکن غفلت از آخرت، دنيا پرستى و غرق شدن در آن، سفيهانه است. «لَهْوٌ وَ لَعِبٌ»
2- همه جا سکوت در برابر دلخوشىهاى مردم جايز نيست، گاهى بايد با نهيب و فرياد، به غافلان هشدار داد. «لَهْوٌ وَ لَعِبٌ»
3- در شيوهى تبليغ، هرگاه امر زشتى را نفى مىکنيد، جايگزين خوبى به او ارائه
«1». مفردات راغب.
جلد 7 - صفحه 170
دهيد. «إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ»
4- حياتِ واقعى، حيات آخرت است. «الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوانُ»
5- مردم، حقيقت آخرت را نمىدانند وگرنه به دنيا دل نمىبستند. «لَوْ کانُوا يَعْلَمُونَ»