اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ ما هذِه‌ِ الحَياةُ الدُّنيا إِلاّ لَهوٌ وَ لَعِب‌ٌ وَ إِن‌َّ الدّارَ الآخِرَةَ لَهِي‌َ الحَيَوان‌ُ لَو کانُوا يَعلَمُون‌َ (64)
و نيست اينکه زندگاني دنيا مگر لهو و لعب و بدرستي که دار آخرت، هر آينه او زندگاني حقيقيست اگر بودند ميدانستند.
در جاي ديگر ميفرمايد اعلَمُوا أَنَّمَا الحَياةُ الدُّنيا لَعِب‌ٌ وَ لَهوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَينَکُم وَ تَکاثُرٌ فِي الأَموال‌ِ وَ الأَولادِ کَمَثَل‌ِ غَيث‌ٍ أَعجَب‌َ الکُفّارَ نَباتُه‌ُ ثُم‌َّ يَهِيج‌ُ فَتَراه‌ُ مُصفَرًّا ثُم‌َّ يَکُون‌ُ حُطاماً وَ فِي الآخِرَةِ عَذاب‌ٌ شَدِيدٌ (حديد آيه 20).
جلد 14 - صفحه 351
توضيح الکلام: اينکه غرض از آمدن در دنيا نه براي علاقه و دلبستگي بآن است زيرا
«حب، الدنيا رأس کل خطيئة»
بلکه براي تحصيل مثوبات آخرت است بتحصيل ايمان و تکميل اخلاق فاضله و اتيان باعمال صالحه که فرمود
«خلقتم للبقاء لا للفناء»
لذا ميفرمايد:
وَ ما هذِه‌ِ الحَياةُ الدُّنيا زندگاني دنيا دلبستگي و تعيش بآن و اشتغال به زخارف نيست.
إِلّا لَهوٌ وَ لَعِب‌ٌ لهو کارهاي بي فائده و بي نتيجه است فقط مشغوليات است و بفاصله کمي زائل مي‌شود و لعب بازيگري است فقط خستگي دارد و بسا منجر به خطراتي مي‌شود و زود تمام مي‌شود، اهل دنيا که دلبستگي بآن دارند بهزار جان کندن و مرارتهاي زياد و زحمت‌هاي بسيار در مقام تحصيل مال و جاه و خوش گذراني و تزين و تفاخر بيکديگر و گرم معاصي و طغيان و ظلم و غفلت از خدا و دين، و آخرت هستند ناگاه يک سقوط و تصادف و بلاي ناگهاني دامن آنها را ميگيرد «توقع زوالا اذا قيل ثم» «ناگهان بانگي بر آمد خواجه مرد).
وَ إِن‌َّ الدّارَ الآخِرَةَ لَهِي‌َ الحَيَوان‌ُ حيات باقيه و زندگاني جاويد و سعادت ابدي در آخرت است ولي:
لَو کانُوا يَعلَمُون‌َ لو امتناعيه يعني هرگز نميدانند فقط اهل ايمان و اعمال صالحه بفکر آخرت هستند و براي آخرت تحصيل ميکنند و بدنيا علاقه‌مند نيستند.