اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
لِيَکفُرُوا بِما آتَيناهُم وَ لِيَتَمَتَّعُوا فَسَوف‌َ يَعلَمُون‌َ (66)
براي اينکه کافر ميشوند بآنچه به آنها داده‌ايم و براي اينکه بهمان اعمال و لذائذ دنيوي خود متمتع باشند و خوش گذران پس زود باشد که بر آنها معلوم گردد.
لِيَکفُرُوا بِما آتَيناهُم کفر در اينجا ظاهرا کفران نعمت است اينها بعد از آنکه نجات پيدا کردند و بساحل رسيدند همين نجات را مستند بيک اسباب ظاهريه خياليه خود مي پندارند که ناخدا يا راننده ماشين يا بار يا فلان کس ما را نجات داد و ابدا مستند بخدا نميدانند و کفران اينکه نعمت عظمي را ميکنند که گفتند کفران نعمت اينست که نعم الهيه را از خدا ندانند و مستند بقوه و قدرت خود و ساير اسباب ظاهريه بدانند که درجه اول شکر اينکه است که آنچه باو عنايت شده از جانب حق بداند از راه تفضل نه استحقاق مثل قارون نباشد که بگويد أُوتِيتُه‌ُ عَلي عِلم‌ٍ عِندِي (قصص آيه 78) و امثال قارون حتي بسياري مستند
جلد 14 - صفحه 353
ببخت و اتفاق ميپندارند.
وَ لِيَتَمَتَّعُوا براي اينکه در دنيا متمتع باشند بهمان معاصي و لهويات و زخارف دنيوي و حب مال و جاه و عزت و رياست و ظلم و جور که هر کدام اينها زهر قتالست هم در دنيا بعقوبات آن گرفتار ميشوند که ما أَصابَکُم مِن مُصِيبَةٍ فَبِما کَسَبَت أَيدِيکُم (شوري آيه 30) بعلاوه قلب سياه ميشود نور ايمان خاموش ميگردد شيطان مسلط ميشود سلب توفيق ميگردد سلب نعمت ميشود و بعد از رحمت ميآورد و ضررهاي ديگر و هم در آخرت زير هر معصيتي استحقاق عقوبتي نوشته شده از مال سؤال ميشود
«مما اکتسبت و فيما انفقت»
از اعضاء و جوارح سؤال ميشود تمام شهادت ميدهند چشم، گوش، دست و پا و زبان حتي پوست بدن حَتّي إِذا ما جاؤُها شَهِدَ عَلَيهِم سَمعُهُم وَ أَبصارُهُم وَ جُلُودُهُم بِما کانُوا يَعمَلُون‌َ وَ قالُوا لِجُلُودِهِم لِم‌َ شَهِدتُم عَلَينا قالُوا أَنطَقَنَا اللّه‌ُ الَّذِي أَنطَق‌َ کُل‌َّ شَي‌ءٍ (فصلت آيه 20 و 21).
فَسَوف‌َ يَعلَمُون‌َ لکن علمي که ديگر نتيجه ندارد.