تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أُولئِکَ عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ وَ أُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ «5»
أُولئِکَ عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ: آن گروه متصف به صفات مذکوره، ايشانند بر هدايت و راه راست از جانب پروردگارشان؛ وَ أُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ: و آن جماعت ايشانند رستگاران از عذاب الهى و رسيده‌اند به درجات نامتناهى.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 60
تنبيه: آيه شريفه آگاهى است بر آنکه متقيان رستگارند، يعنى غير ايشان رستگار نخواهند بود.
در منهج از حضرت امام محمد باقر عليه السلام مروى است که رسول اکرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود: انّ عليا و شيعته هم الفائزون «1» بدرستى که على عليه السلام و شيعيان او رستگارانند. يعنى کمال رستگارى مخصوص به ايشان، و غير ايشان از رستگارى بى‌بهره‌اند. و مراد به شيعه آن کسانند که پيروى نمودند آن حضرت را در گفتار و رفتار و کردار. و از آيه شريفه مستفاد مى‌شود علوّ شأن و رتبه پرهيزکاران از شرک و گناهان و ترغيب در اقتفاى آثار ايشان.
نکته: آيه شريفه از چند وجه تنبيه فرموده بر اختصاص متقيان به رسيدن ايشان به فلاح دين و دنيا و آخرت: 1- بناى کلام بر اسم اشاره از براى تعطيل به ايجاز. 2- تکرير آن. 3- تعريف خبر. 4- توسيط فصل به جهت اظهار قدر ايشان و اقتدا به آثار ايشان.
تبصره: «وعيديّه» به اين آيه متمسک شده که فساق مؤمنين بدون توبه در عذاب مخلد هستند. «اماميه» جواب فرموده‌اند که: مراد به مفلحان، کاملان در فلاحند؛ پس حصر نباشد، و غير کاملين بعد از عذاب نجات يابند و عذاب مخلّد مخصوص به کفار باشد.