1- ارشاد و هدايت، بايد بر اساس حکمت باشد. «آياتُ الْکِتابِ الْحَکِيمِ هُدىً»
2- قرآن، عين هدايت و رحمت است و در اين زمينه هيچ گونه نقص و نارسايى ندارد. «هُدىً وَ رَحْمَةً» (کلمههاى «هُدىً» و «رَحْمَةً» در قالب مصدرى آمده که نشان مبالغه مىباشد. «4»)
3- ارشاد و هدايت، بايد همراه رحمت و محبّت باشد. «هُدىً وَ رَحْمَةً»
4- نيکوکاران، آمادگى پذيرش حقّ را دارند. «هُدىً وَ رَحْمَةً لِلْمُحْسِنِينَ»
5- نماز و زکات، از يکديگر جدا شدنى نيستند. «يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّکاةَ»
6- اقامهى نماز و پرداخت زکات بايد سيرهى دائمى باشد. ( «يُقِيمُونَ» و «يُؤْتُونَ»، در قالب مضارع آمده که نشان استمرار است)
7- چون اسلام دين جامعى است، تکليفهاى آن نيز جامع و همه جانبه است.
«1». بقره، 2.
«2». نمل، 2.
«3». تفسير نمونه، ذيل آيه.
«4». گاهى مىگويند: فلانى شيرين سخن است و گاهى مىگويند: فلانى شکر است که اين تعبير بيانگر آن است که تمام وجود و حرکات و کلام و نگاهش يکپارچه شيرين است.
جلد 7 - صفحه 228
تکليف بدنى: «نماز»، مالى: «زکات» و قلبى: «يقين». «الصَّلاةَ، الزَّکاةَ، يُوقِنُونَ»
8- ارتباط با خدا (اقامهى نماز) و ارتباط با مردم (پرداختن زکات)، همراه با ايمان به قيامت ارزشمند است. «وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ»
9- نيکوکار کسى است که هم به مسائل اقتصادى توجّه دارد و هم به مسائل معنوى. لِلْمُحْسِنِينَ الَّذِينَ يُقِيمُونَ ... يُؤْتُونَ