تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) يَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ «7» يَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا: مى‌دانند چيزى که آشکارا و مشاهد آنهاست از زندگانى دنيا مانند مال و منال و جاه و جلال آن، وَ هُمْ عَنِ الْآخِرَةِ: و ايشان از آخرت که غايت مقصود است، هُمْ غافِلُونَ‌: ايشان غافلانند بى‌خبران و بدين جهت دائما در تعمير دنيا و تخريب آخرتند. از حسن نقل است به خدا قسم که حذاقت ايشان در امور دنيا بر وجهى بود که درهم را بر ناخن خود متقلب مى‌ساختند و از وزن آن خبر مى‌دادند بر آن نحوى که هست، و مى‌دانند که خالص است يا مشوب، لکن نماز را که ستون دين است اصلا نمى‌دانند و از آن خبر ندارند. «1» تنبيه: آيه شريفه در مقام ملامت و مذمت کسانى است که در امور مادّى نهايت جديّت را منظور داشته و آن را در مرتبه علم و عمل به سر حد کمال رسانند، اما غافل از آنکه «از پس امروز بود فردائى» و ابدا در رشته معارف و علوم دينى تعقلى نکنند و قدمى برندارند تا بدانند که سرمايه سعادت آدمى و تنظيم معاش انسانى و مايه‌ «1» منهج الصادقين، ج 7، ص 186. (چ سوم اسلاميه 1346 ش) جلد 10 - صفحه 272 حيات جاودانى منوط و مربوط است به علم روحانى، و تمدن بدون تديّن استوار و برقرار نخواهد بود.