تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَمْ يَکُنْ لَهُمْ مِنْ شُرَکائِهِمْ شُفَعاءُ وَ کانُوا بِشُرَکائِهِمْ کافِرِينَ «13» بعد از آن بيان فرمايد قطع اميد آنان نسبت به آنانکه طمع شفاعت به آنها داشتند: وَ لَمْ يَکُنْ لَهُمْ مِنْ شُرَکائِهِمْ‌: و نباشد مر کفار و مشرکان را از شرکاء آنان، يعنى آن خداهائى که به زعم خود شرکاء نام نهاده‌اند و آنها را پرستيده‌اند به اميد شفاعت مانند ملائکه و اصنام، شُفَعاءُ: شفاعت کنندگان، يعنى ايشان در دنيا مى‌گويند که الهه ما شفعاى ما خواهند بود، و در آن روز از شفاعت آنان محروم خواهند شد. وَ کانُوا بِشُرَکائِهِمْ کافِرِينَ‌: و باشند کافران به شرکاء خود ناگرويدگان، يعنى چون از مطلوب نااميد شوند، از آنها که شريک قرار داده بودند در پرستش، بيزارى جويند. نزد بعضى معنى آنکه ايشان به سبب شريکان خود در ستايش خدا، کافر شدند به خداى به حق. يا معبودان به آنها کافر شوند و تبرى نمايند از آنها و گويند ما از عبادت شما بيزاريم، و اين‌ «1» کفاية الموحدين، افست سنگى ج 3، ص 503 و چ علميه اسلاميه، ج 4 ص 421. جلد 10 - صفحه 277 محمول است بر معبودان زنده مانند عيسى و مريم و ملائکه.