تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ يُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ کَذلِکَ تُخْرَجُونَ «19» يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ‌: بيرون مى‌آورد خداى تعالى به قدرت کامله خود زنده را از مرده؛ چون انسان از نطفه، و مرغ را از بيضه، و نخله را از نواة، و سنبل را از حبه. يا مؤمن از کافر، و عالم از جاهل، و متقى از فاسق. وَ يُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِ‌: و بيرون مى‌آورد مرده را از زنده مانند نطفه از انسان، و بيضه از مرغ، و هسته از درخت، و ميوه و حبه از سنبل؛ يا جاهل را از عالم، و فاسق را از متقى. يا معنى آنکه حيات را در عقب موت، و موت را در عقب حيات در مى‌آورد. وَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها: و زنده مى‌فرمايد زمين را به رويانيدن گياهها و طراوت و نظارت گلها و رياحين بعد از افسردگى و پژمردگى و خشکى آن به قدرت کامله و حکمت شامله خود. وَ کَذلِکَ تُخْرَجُونَ‌: و مانند اين اخراج‌ «1» تفسير منهج الصادقين (چ سوم اسلاميه 1346 ش) ج 7، ص 192. جلد 10 - صفحه 281 بيرون آورده خواهيد شد از قبور. مراد آنست که ايجاد و اعاده متساويند در قدرت الهى، که قادر است بر طرد و عکس که آن بيرون آوردن زنده است از مرده، و مرده از زنده، و زنده نمودن مردگان و ميراندن زندگان. ثواب تلاوت: مصباح کفعمى: از حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله مروى است که فرمود: هر که تلاوت کند اين آيه شريفه را «فَسُبْحانَ اللَّهِ حِينَ تُمْسُونَ» تا «وَ کَذلِکَ تُخْرَجُونَ» در وقت صبح و هنگام شب، فوت نشود از او خيرى که در آن روز يا در آن شب باشد «1»، و بگرداند خدا شرّ آن روز و آن شب را از او.