تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَهُ الْحَمْدُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ عَشِيًّا وَ حِينَ تُظْهِرُونَ «18» وَ لَهُ الْحَمْدُ: و مر خاصه ذات الهى است سپاس و ستايش، فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌: در آسمانها و زمينها، يعنى هر که در آسمان و زمين است حمد او مى‌گويد. وَ عَشِيًّا: و تسبيح کنيد خدا را هنگام طرف آخر روز، مراد نماز عصر است. وَ حِينَ تُظْهِرُونَ‌: و هنگامى که در آئيد به وقت ظهر، يعنى نماز ظهر بجا آوريد. «1» کفاية الموحدين جلد سوم چاپ سنگى ص 484- 483 و چاپ حيدرى ج 4 ص 405- 404. «2» جوامع الجامع، ص 357 و تفسير مجمع البيان، ج 4 ص 299. جلد 10 - صفحه 280 نکته: وجه تسميه نماز به تسبيح اين است که تسبيح، تنزيه خداى تعالى است از صفات مخلوقين، زيرا مخلوق، مستحق عبادت نيست، و چنانچه حق سبحانه منزه باشد از صفات مخلوقين، همچنين ذات او متصف است به صفات کمال که مخلوق متصف به آن نباشد ذاتا. و ذاتى که مستجمع تمام صفات کماليه و منزه از کليه نقايص باشد، مستحق پرستش و ستايش و حمد و ثناء خواهد بود، و لذا مقرون ساخته حمد را به تسبيح. صاحب لباب بيانى نموده که تسبيح مناسب آن است که به رفع صوت باشد، پس اتصال آن به نماز جهريه خالى از نسبتى نيست، و حمد چون دلالت به رفع صوت ندارد، پس تخصيص ذکرش به نماز اخفاتيه مناسب مى‌نمايد «1». و پنج نماز يوميه به اين آيه شريفه محقّق گرديد.