1- گرايش فطرى و درونى به دين را با مناجات و انابه و تقوا و نماز شکوفا نماييد. مُنِيبِينَ إِلَيْهِ ...
2- تقوا و نماز، همسوى فطرت است. فِطْرَتَ اللَّهِ ... وَ اتَّقُوهُ وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ
3- توبه و انابه، بايد با کنارهگيرى از گناه و انجام واجبات همراه باشد. مُنِيبِينَ ... وَ اتَّقُوهُ وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ
جلد 7 - صفحه 199
4- در سايهى توبه و تقوا و نماز، قدرت فاصله گرفتن از شرک و تفرقه را پيدا مىکنيد. مُنِيبِينَ إِلَيْهِ ... وَ لا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِينَ
5- اگر عبادت فردى، با کنارهگيرى از تفرقههاى مذهبى همراه نباشد، کارساز نيست. لا تَکُونُوا ... مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا
6- اقامهى نماز، تجلّى روح تقوا در انسان است. «وَ اتَّقُوهُ وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ»
7- شرک، تنها پرستيدن خورشيد و ماه و بت نيست؛ هر کس که عامل تفرقه در دين خدا شود، مشرک است. «مِنَ الْمُشْرِکِينَ مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ»
8- مشرکان در صدد تفرقهى دينى مردم هستند. الْمُشْرِکِينَ ... الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ
9- جنجالها و تفرقههاى دينى، مانع شکوفايى فطرت و روح توبه و تقوا و نماز است. «فَرَّقُوا دِينَهُمْ»
10- گاهى گروهگرايى و دلخوشى به آنچه که داريم، ما را از حقّگرايى دور مىکند. «کُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ»