1- ضررها از خود ماست، ولى رحمت‌ها از خداوند است. «مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ- مِنْهُ رَحْمَةً»
2- گروهى از مردم تنها در حال سختى و مصيبت خدا را مى‌خوانند، در حالى که مؤمن بايد در همه حال خدا را بخواند. «ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُمْ مُنِيبِينَ»
3- نشانه‌ى فطرى بودن گرايش به خدا آن است که هرگاه سختى‌ها و فشارها،
جلد 7 - صفحه 200
غبار غفلت را بر طرف کند، انسان به سوى او توجّه مى‌کند. فِطْرَتَ اللَّهِ ... إِذا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُمْ
4- انسان، کم ظرفيّت و ضعيف است، با اندکى زيان ناله مى‌کند و با چشيدن رحمت غافل مى‌شود. ضُرٌّ دَعَوْا- رَحْمَةً ... يُشْرِکُونَ
5- رفاه، زمينه‌ى غفلت است. أَذاقَهُمْ مِنْهُ رَحْمَةً ... يُشْرِکُونَ
6- گروهى از انسان‌ها ناسپاس‌اند. (همين که رحمتى مى‌چشند، به جاى شکر، شرک مى‌ورزند.) أَذاقَهُمْ مِنْهُ رَحْمَةً ... يُشْرِکُونَ
7- دعاى مضطرّ مستجاب مى‌شود. ضُرٌّ دَعَوْا ... أَذاقَهُمْ مِنْهُ رَحْمَةً
8- زندگى بشر، آميزه‌اى از تلخى‌ها و شيرينى‌هاست. ضُرٌّ ... رَحْمَةً