1- رهبر دينى جامعه، بايد ابتدا حقّ گرايى کامل خود را تثبيت کند، بعد به ارشاد ديگران بپردازد. «فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّينِ»
2- انسان ذاتاً دينگرا و طرفدار حقّ است. «لِلدِّينِ حَنِيفاً فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها»
3- بر خلاف تصوّر گروهى که مىگويند: انسان مثل ظرفى خالى است که با آداب و رسوم و افکار حقّ يا باطل پر مىشود و نظامهاى سياسى و اقتصادى و اجتماعى به او رنگ مىدهند، خداوند شناخت حقّ و حقّگرايى را به وديعت نهاده است. فِطْرَتَ اللَّهِ ...
4- معناى فطرى بودن دين، بى نيازى از تلاش در راه اقامهى آن نيست. فَأَقِمْ ...
فِطْرَتَ اللَّهِ
5- انحراف، يک عارضه است؛ زيرا گرايش به دين حقّ، در نهاد هر انسانى نهفته است. «فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها»
6- دين فطرى، ثابت و پايدار است. فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها ... ذلِکَ الدِّينُ الْقَيِّمُ
7- تکوين و تشريع با يکديگر هماهنگ است. فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها ... ذلِکَ الدِّينُ الْقَيِّمُ
8- حرکت در مسير دين، حرکت در مسير فطرت است. فَأَقِمْ .... فِطْرَتَ اللَّهِ
9- امور فطرى انسان کم و زياد مىشود؛ امّا به کلّى محو نمىشود. «لا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ»
«1». تفسير راهنما.
جلد 7 - صفحه 198
10- گرايشهاى حقّ طلبانهاى که در درون انسان نهفته شده، با تغيير مکان و زمان عوض نمىشود. «لا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ»
11- هر گونه گرايش سياسى، اقتصادى، اجتماعى، نژادى و اقليمى که در درون انسان سرچشمهاى نداشته باشد، پايدار نيست. «ذلِکَ الدِّينُ الْقَيِّمُ»
12- اسلام، تنها دين پايدار است. «ذلِکَ الدِّينُ الْقَيِّمُ»