پیام‌های تفسیر نور

1- شرک، سبب فساد و تباهى در زمين است. «عَمَّا يُشْرِکُونَ‌- ظَهَرَ الْفَسادُ» 2- اعمال انسان، در طبيعت اثر مى‌گذارد. اعمال نارواى انسان، مانع از سودبخشى آب و خاک و عامل بروز پديده‌هاى ناگوار است. «ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما کَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ» 3- فساد محيط زيست، به خاطر عملکرد انسان است. ظَهَرَ الْفَسادُ ... بِما کَسَبَتْ‌ ... «1». تفسير راهنما. جلد 7 - صفحه 208 4- همه‌ى کيفرها به قيامت واگذار نمى‌شود، بلکه بعضى کيفرها در همين دنيا تحقّق مى‌يابد. «لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ الَّذِي» 5- آنجا که هدف هشدار و اصلاح است، گاهى اندکى تنبيه کافى است. «لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ» 6- هدف از چشاندن کيفر بعضى گناهان، توبه و بازگشت است. «لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ» (بايد از بلاها درس گرفت.)