تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
مَنْ کَفَرَ فَعَلَيْهِ کُفْرُهُ وَ مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِأَنْفُسِهِمْ يَمْهَدُونَ (44)
«1» تفسير مجمع البيان، ج 4، ص 307. (چ 1403 هجرى)
«2» سوره شورى، آيه 7.
جلد 10 - صفحه 310
مَنْ کَفَرَ فَعَلَيْهِ کُفْرُهُ: هر که کافر شد، پس بر اوست جزاى کفر او که خلود در آتش جهنم مى‌باشد. وَ مَنْ عَمِلَ صالِحاً: و هر که بجا آورد کار شايسته از طاعات و عبادات و خيرات و مبرات، فَلِأَنْفُسِهِمْ يَمْهَدُونَ: پس براى نفسهاى خود مى‌گسترانند فراش خود را، يعنى به جهت عمل صالح، مواضع خود را در بهشت تسويه مى‌نمايند و تمهيد فراش خود کنند تا بر وجه استراحت بر آن غنوده بدون هيچ کدرتى.
تفسير برهان- به سندهاى خود از حضرت صادق عليه السّلام فرمود: عمل شايسته مى‌رود به بهشت و مى‌گستراند و مهيا سازد براى صاحب خود اسباب راحتى را، چنانچه مى‌فرستد شخص غلام خود را که گستراند فراش او را، پس قرائت فرمود «فامّا الّذين امنوا و عملوا الصّالحات فلانفسهم يمهدون» «1» طبرسى (رحمه اللّه) از آن حضرت روايت نموده که: عمل صالح سبقت نمايد بر صاحب خود به بهشت، پس براى او تمهيد مواضع او مى‌کند چنانکه يکى از شما، خادم او تمهيد فراش او کند «2».
تنبيه: آيه شريفه آگاهى است مر بندگان را به آنکه ضرر کفر و کفران حضرت سبحان راجع نشود مگر بر صاحبش، و اصلا متعدى به غير نشود، و منفعت ايمان و عمل صالح نيز به صاحبش باز گردد و هر کسى گروگان عمل خود باشد از ايمان و کفر و طاعت و معصيت و خير و شر، و جزا و پاداش او را يابد؛ چنانچه فرمايد: