تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْکافِرِينَ (45) «1» برهان، ج 3، ص 267. «2» مجمع البيان، ج 4، ص 307. (طبع 1403 هجرى) جلد 10 - صفحه 311 لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا: تا جزا دهد خداى تعالى آنانکه ايمان آورده‌اند، وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌: و بجا آورند کارهاى شايسته، مِنْ فَضْلِهِ‌: از محض بخشايش خود، يعنى پاداش دهد ايشان را به آنچه تفضل فرمايد بر ايشان بعد از توفيه واجب که ثواب ايمان و اعمال صالح است. اين فرمايش شبيه است به کنايه، زيرا فضل، تابع ثواب است، پس آن نمى‌باشد مگر بعد از حصول آن چيزى که فضل تابع آنست. يا معنى آنکه جزا دهد آنها را بر قدر استحقاق و زياد فرمايد ايشان را از فضل و بخشش خود. إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْکافِرِينَ‌: بدرستى که خدا دوست نمى‌دارد ناگرويدگان را، يعنى لازمه دوستى که انعام و احسان و افضال باشد، با کفار منظور نفرمايد تا آنها را با مؤمنان جمع نمايد، بلکه آنها را جدا ساخته به جهنم اندازد، زيرا به سوء اختيار خود کفر را که موجب خلود در آتش جحيم است اختيار نمودند، لا جرم به شآمتش گرفتار شدند. نکته: زمخشرى در کشاف بيان نموده که اين تقرير بعد از تقرير است بر طرد و عکس‌ «1».