1- بادهاى مهلک و آفت زا، بى‌ضابطه و تصادفى نيست. «أَرْسَلْنا رِيحاً»
2- بادهاى مخرّب، نسبت به بادهاى مفيد کم هستند. «أَرْسَلْنا رِيحاً» (در حالى که درباره‌ى بادهاى مفيد فرمود: «يُرْسِلُ الرِّياحَ»)
3- گاهى انسان با يک حادثه‌ى تلخ، از مدار توحيد خارج مى‌شود و در مدار کفر و شرک قرار مى‌گيرد. «لَظَلُّوا مِنْ بَعْدِهِ يَکْفُرُونَ» (گاهى يک باد زيانبار، حال شادى، «يَسْتَبْشِرُونَ» را به حال ناکامى، «يَکْفُرُونَ» تبديل مى‌کند.)
4- در ارشاد و تبليغ، کامل بودن مرشد و شيوه‌ى ارشاد و محتواى آن، کافى نيست؛ قابليّت طرف نيز لازم است. «فَإِنَّکَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى»
5- ناشنوا، گاهى با نگاه به حرکت لب‌ها مطالبى را مى‌فهمد، ولى مصيبت آنجاست که هم گوش ناشنوا باشد و هم انسان به گوينده پشت کند که در اين حال اشاره را هم نمى‌فهمد. اين، مَثَل کسانى است که به حقّ پشت کنند.
جلد 7 - صفحه 216
«وَ لا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ إِذا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ»
6- اعراض از حقّ، وقتى خطرناک است که پشت کردن به حقّ، با عنايت و لجاجت باشد و شيوه‌ى دائمى افراد قرار گيرد. «مُدْبِرِينَ»