پیام‌های تفسیر نور

1- انسان در آغاز خلقت، سراسر ضعف است. «خَلَقَکُمْ مِنْ ضَعْفٍ» 2- توجّه کردن به آغاز تولّد، مايه‌ى تذکّر و تشکّر است. خَلَقَکُمْ مِنْ ضَعْفٍ‌ ... 3- از ضعف و پيرى گلايه نکنيد که برنامه‌ى حکيمانه‌ى خداوند است. اللَّهُ‌ ... جَعَلَ مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفاً 4- مراحل ضعف و قدرت انسان، با يک برنامه ريزى حکيمانه طرّاحى شده است. (تکرار «جَعَلَ») 5- آغاز و پايان انسان ضعف است، در چند روزى که توان و قدرت داريم قدردانى کنيم. (يک قوّت ميان دو ضعف) «ضَعْفٍ‌- قُوَّةً- ضَعْفاً» ضعفِ دوران کودکى به قوّت تغيير مى‌کند، ولى ضعف دوم باقى مى‌ماند، زيرا کلمه‌ى‌ «شَيْبَةً» در کنار «ضَعْفٍ»، نشان آن است که اين ضعف همراه پيرى و ثابت است) 6- کسى که ميان دو ضعف قرار گرفته، نبايد به چند روز قوّت مغرور شود. «ضَعْفٍ‌- قُوَّةً- ضَعْفاً» 7- اگر اهل نظر باشيم، همه‌ى هستى کتاب مطالعه است. (باد و باران و حيات زمين، دوران کودکى و جوانى و پيرى انسان.) «مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفاً وَ شَيْبَةً» 8- ضعفِ مخلوق، نشان ضعف خالق نيست. «وَ هُوَ الْعَلِيمُ الْقَدِيرُ»