تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يُقْسِمُ الْمُجْرِمُونَ ما لَبِثُوا غَيْرَ ساعَةٍ کَذلِکَ کانُوا يُؤْفَکُونَ (55)
بعد از آن بيان حال قيامت را فرمايد:
وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ: و روزى که قائم شود قيامت. و تسميه قيامت به ساعت به جهت آنست که در ساعت آخر از دنيا باشد و به يکبار واقع شود. يُقْسِمُ الْمُجْرِمُونَ: سوگند خورند کافران و مجرمين درگاه سبحانى، ما لَبِثُوا غَيْرَ ساعَةٍ: درنگ نکردند در دنيا يا در قبور يا در بين فناء دنيا و بعث، غير ساعتى.
در حديث وارد شده که ما بين فناء دنيا و بعث، چهل سال است «1». و اين محتمل ساعات و روزها و سالها باشد، و لکن اين مدت هر قدر زياد باشد آن را نسبت به عذاب خود در آخرت که غير متناهى است کم شمرند، کأنّه به منزله ساعتى فرض کنند، يا آنکه فراموش کرده باشند يا بر سبيل دروغ اين قول را گويند.
کَذلِکَ کانُوا يُؤْفَکُونَ: همچنين هستند در دنيا که به انکار حشر گردانيده مى‌شوند از راه صدق. مراد آنست که بناى کار کفار بر خلاف حق، و جهل ايشان است از حق در دنيا و آخرت.