1- نيکوکاران از هدايت‌هاى الهى برخوردارند. «أُولئِکَ عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ»
2- هدايت، از شئون ربوبيّت است. «هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ»
3- توفيق کارهاى خير، لطف خداوند است. لِلْمُحْسِنِينَ ... هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ
4- اقامه نماز و پرداخت زکات، زمينه‌ى بهره‌گيرى از هدايت قرآن را فراهم مى‌سازد. الَّذِينَ يُقِيمُونَ ... وَ يُؤْتُونَ ... أُولئِکَ عَلى هُدىً
5- رستگارى، مخصوص کسانى است که اهل نماز، زکات و يقين به آخرت باشند. «أُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»
«1». عنکبوت، 69.
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 229