تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) خالِدِينَ فِيها وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ «9» خالِدِينَ فِيها: در حالتى که جاويد باشند در آن بهشتها و متنعم ابد الاباد، وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا: وعده فرموده است خدا وعده درست و راست که خلاف در آن واقع نشود، وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ‌: و اوست خداى غالب دانا به مصلحت. غالب است که هيچکس بر او غالب نتواند شد تا منع کند او را از انجاز وعده و وعيد؛ عالم است به مصلحت که هر چه فرمايد بر وجه حکمت و مصلحت باشد. جلد 10 - صفحه 335 تنبيه: آيه شريفه دلالت دارد بر آنکه عمل صالح شرط يا جزء مقوّم ايمان است، بلکه به مفاد احاديث آل عصمت، ايمان همان عمل صالح است از جمله: در کافى ابى عمر زبيرى گويد: خدمت حضرت صادق عليه السّلام عرض کردم: ايّها العالم خبر ده مرا کدام عمل افضل باشد نزد خداى تعالى؟ فرمود: آنچه قبول نفرمايد چيزى را مگر به سبب آن. عرض کردم: چيست؟ فرمود: ايمان به خدا که اعلاى اعمال است از حيث درجه و اشرف است از جهت منزلت و ارفع است نسبت به حظّ. عرض کردم: بفرما ايمان آيا قول باشد با عمل، يا قول است بدون عمل؟ فرمود: ايمان عمل است تماما و قول بعض آن عمل است به فرض خدا «1». پس بنابراين صرف قول تنها بدون عمل صالح کافى در تحقق مثوبات اخروى نخواهد بود.