1- تسليم خدا شدن، يک امر اختيارى است و اکراه و اجبارى وجود ندارد. «مَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ»
2- تسليم خدا بودن، بايد با عمل همراه باشد. يُسْلِمْ ... وَ هُوَ مُحْسِنٌ
3- نيکوکار بودن، به تنهايى کافى نيست، اخلاص در عمل هم لازم است. يُسْلِمْ وَجْهَهُ ... وَ هُوَ مُحْسِنٌ
4- معنويات را با تمثيل و تشبيه به محسوسات و ماديّات بيان کنيم. (عملِ خالصانه، به ريسمانى محکم تشبيه شده است). «عروة الوثقى»
5- با توجّه به معاد و تفّکر دربارهى آينده، راه خود را انتخاب کنيم. «وَ إِلَى اللَّهِ عاقِبَةُ الْأُمُورِ»
6- آفرينش، همه به يک سوى و يک هدف روانه است. «وَ إِلَى اللَّهِ عاقِبَةُ الْأُمُورِ»