در آيه 109 سورهى کهف نيز مىخوانيم: «قُلْ لَوْ کانَ الْبَحْرُ مِداداً لِکَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ کَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً» بگو: اگر دريا براى نوشتن کلمات پروردگارم مرکّب شود، دريا پايان مىگيرد، پيش از آن که کلمات پروردگارم تمام شود، هر چند همانند آن (درياى اوّل) را کمک قرار دهيم.
شايد مراد از «سَبْعَةُ أَبْحُرٍ»، کثرت باشد و عدد خصوصيّتى نداشته باشد. يعنى اگر آب همهى درياها هم مرکّب شود، باز هم نمىتوانند همهى نعمتهاى الهى را بنويسند.