ريشه‌ى تشکيک و ترديد در اصل معاد؛ گاهى طول زمان است که چگونه مردگان پس از گذشت زمان طولانى، دوباره زنده مى‌شوند، گاهى خود مردگان است که چگونه استخوان‌هاى پوسيده، پراکنده و درهم‌آميخته، از هم تفکيک مى‌شوند و گاهى آگاهى از رفتار، کردار و افکار است که پس از آفرينش مجدّدِ مردگان، چگونه به حساب اين همه انسان رسيدگى خواهد شد؟
خداوند در اين آيه با يک جمله، پاسخ همه‌ى اين شبهات را مى‌دهد که زنده کردن همه‌ى شما با آفرينش يک نفر يکسان است و زمان در آن تأثيرى ندارد. او زمزمه‌هاى شما را مى‌شنود و مى‌بيند و تمام رفتار و کردارتان را مى‌داند و به حساب همه مى‌رسد.