1- نقل شبهات دينى و سخنان باطل، براى ردّ آن مانعى ندارد. «أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ»
2- تکذيب قرآن، شيوه‌ى دائمى کفّار است. «أَمْ يَقُولُونَ» ولى شما حقّ را بگوييد و از هدايتشان مأيوس نشويد. «لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ»
3- کفّار، منطق ندارند و از حربه‌ى تهمت استفاده مى‌کنند. «افْتَراهُ»
4- در برابر تلاش مخالفان براى تضعيف حقّ، بايد حقّ و پيروان حقّ را تقويت کرد. «بَلْ هُوَ الْحَقُّ»
«1». فاطر، 24.
جلد 7 - صفحه 301
5- سرچشمه‌ى حقّ، خداست. «الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ»
6- خداوند به شخص رسول اکرم صلى الله عليه و آله عنايت خاص دارد. «رَبِّکَ»
7- از اهداف اصلى بعثت انبيا، انذاز مردم است. «لِتُنْذِرَ»
8- آشنايى با گذشته‌ى مخاطبان، براى مبلّغ لازم است. «لِتُنْذِرَ قَوْماً ما أَتاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ قَبْلِکَ»
9- انذار، براى هدايت است. «لِتُنْذِرَ- لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ»
10- کتاب و پيامبر براى هدايت انسان کافى نيستند، اين خود انسان است که بايد زمينه و استعداد هدايت را در خود به وجود آورده و آن را انتخاب و اختيار کند. «لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ»