تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّماءِ إِلَى الْأَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ کانَ مِقْدارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ «5» يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّماءِ إِلَى الْأَرْضِ‌: تدبير و تقدير امور فرمايد به تمامه بر حسب اراده خود نسبت به آنچه ما بين آسمان و زمين است، و نازل فرمايد آن را با ملک بسوى زمين، ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ‌: پس عروج کند ملک به مکانى که امر «1» بحار الانوار، ج 57، ص 59- 58، روايت 30 بنقل از روضه کافى، ص 145 روايت 117. جلد 10 - صفحه 376 نموده که صعود نمايد بسوى آن، فِي يَوْمٍ کانَ مِقْدارُهُ‌: در مقدار زمانى که اگر سير کند غير ملک، أَلْفَ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ‌: هزار سال باشد از آنچه شماره مى‌کنيد، زيرا از آسمان تا زمين پانصد سال، و آمدن و برگشتن جمعا هزار سال شود. يا تدبير نمايد امر دنيا را، پس نازل فرمايد قضا و تدبيرات را از آسمان بسوى زمين مدت ايام دنيا، پس برمى‌گردد و عود کند تدبيرات بسوى او بعد از انقضاء دنيا و فناى آن، تا منقطع شود امر امراء و حکم حکام و منفرد گردد ذات يگانه سبحانى در روزى که مقدار آن هزار سال باشد و آن روز قيامت است، پس مدت مذکوره قيامت باشد، و تفسير على بن ابراهيم قمى، مؤيد اين قول است که تدبير فرمايد امور آسمان و زمين را و امر و نهى که فرمايد و اعمال بندگان تمام اينها ظاهر شود روز قيامت که مقدار آن روز هزار سال است از سالهاى دنيا «1». طبرسى فرمايد: و اما آيه‌ «فِي يَوْمٍ کانَ مِقْدارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ» خداوند اراده فرمايد نسبت به کافر و قرار دهد آن روز را پنجاه هزار سال، زيرا مقامات قيامت مختلف است. «2». يا به اعتبار آنکه قيامت پنجاه موقف و هر موقفش هزار سال و مجموع پنجاه هزار سال شود.