تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
الَّذِي أَحْسَنَ کُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلَقَهُ وَ بَدَأَ خَلْقَ الْإِنْسانِ مِنْ طِينٍ «7»
الَّذِي أَحْسَنَ: آن خدائى که نيکو کرد، کُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلَقَهُ: هر چيزى را که آفريده است آن را، يعنى بياراست آن را بر وجهى نيکو که سزاوار و لايق او بود به آن به مقتضاى حکمت و بر وفق مصلحت، زيرا هيچ چيز خلق نفرموده مگر بر آنچه حکمت مقتضى است، پس جميع مخلوقات حسن باشند، اگرچه متفاوتند، در صورت حسن. پس هرگاه شخص عاقل منصف چشم عقل بگشايد و ديده بصيرت باز کند و سير در آفاق و انفس مخلوقات الهى نمايد، البته تصديق کند که آنچه در عالم خلق مشاهده کند تمام را به احسن وجه و اتمّ وضع مقرر گرديده و امکان بهتر از آن متصور نخواهد شد. نعم ما قيل:
جهان چون خط و خال و چشم و ابروست
که هر چيزى بجاى خويش نيکوست
وَ بَدَأَ خَلْقَ الْإِنْسانِ مِنْ طِينٍ: و ابتدا فرمود آفرينش آدم را از گل.