تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ ماءٍ مَهِينٍ «8» ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ‌: پس بيافريد ذريه و فرزندان او را، مِنْ سُلالَةٍ مِنْ ماءٍ مَهِينٍ‌: از خلاصه بيرون آورده از صلب از آبى ضعيف و خوار و ذليل، يعنى نطفه‌اى که در نهايت حقارت و پستى است. نکته: تسميه ذريه به «نسل» به جهت آنست که ايشان منسولند، يعنى منفصل شده و خارج گرديده از او. تنبيه: در آفرينش آدم از گل دلالت است بر قدرت و حکمت خالق سبحان، زيرا خاک کثيف، و آب لطيف است؛ خاک ساکن، و آب متحرک؛ خاک خشک، و آب تر؛ اين هر دو ضد را به قدرت کامله و حکمت شامله با يکديگر جلد 10 - صفحه 378 آميخته کرد و آدم را از اين ترکيب بيافريد تا ترکيب ذات آدم دليل باشد بر فردانيت و وحدانيت قادر و خالق آدم و عالم.