پیام‌های تفسیر نور

1- سجده عاشقانه و تسبيح و ستايش خداوند، نشانه‌ى مؤمن است. «إِنَّما يُؤْمِنُ» 2- قرآن در شيوه‌ى تبليغ و ارشاد خود، در کنار ترسيم چهره‌ى مجرمان، نشانه‌هاى مؤمنان را نيز بيان مى‌کند. الَّذِينَ إِذا ذُکِّرُوا بِها خَرُّوا ... جلد 7 - صفحه 311 3- تعلّق نگرفتن هدايت خدا به گروهى از مردم، به خاطر تکبّر خود آنهاست. لَوْ شِئْنا لَآتَيْنا کُلَّ نَفْسٍ هُداها ... إِنَّما يُؤْمِنُ‌ ... الَّذِينَ‌ ... هُمْ لا يَسْتَکْبِرُونَ‌ 4- آيات الهى، با فطرت و خرد بشر هماهنگ است و تنها به تذکّر نياز دارد. إِذا ذُکِّرُوا ... 5- سجده‌هاى مؤمنان، مخصوص هنگام نماز نيست. إِذا ذُکِّرُوا ... خَرُّوا 6- در عبادت، هم زمان مطرح است، «إِذا» هم زمينه، «ذُکِّرُوا» هم عمل. «خَرُّوا» 7- سجده بايد عاشقانه باشد. «خَرُّوا سُجَّداً» گويا با تمام وجود به خاک مى‌افتند. 8- بهترين ذکر در حال سجده، تسبيح همراه با ستايش است. «سُجَّداً وَ سَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ» 9- سجده‌اى ارزش دارد که به دنبالش غرور و تکبّر نباشد. خَرُّوا سُجَّداً ... وَ هُمْ لا يَسْتَکْبِرُونَ‌