تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ أَمَّا الَّذِينَ فَسَقُوا فَمَأْواهُمُ النَّارُ کُلَّما أَرادُوا أَنْ يَخْرُجُوا مِنْها أُعِيدُوا فِيها وَ قِيلَ لَهُمْ ذُوقُوا عَذابَ النَّارِ الَّذِي کُنْتُمْ بِهِ تُکَذِّبُونَ «20» وَ أَمَّا الَّذِينَ فَسَقُوا: و اما آن کسانى که خارج شدند از فرمان سبحانى به کفر و ضلالت، و راسخ شدند در آن، فَمَأْواهُمُ النَّارُ: پس جايگاه آنان آتش جهنم است، کُلَّما أَرادُوا أَنْ يَخْرُجُوا مِنْها: هر زمانى که بخواهند بيرون آيند از جهنم به جهت بى‌تابى از آتش و عذاب، أُعِيدُوا فِيها: باز گردانيده شوند در آن. اين عبارت است از خلود آنها در جهنم. در حديث وارد شده که: هرگاه آتش به وقت جوشش ايشان را بالا افکند تا نزديک درهاى جهنم رسند و توقع بيرون آمدن کنند، خزنه جهنم به گرزهاى آتشين آنها را بزنند و به قعر جهنم افکنند «1». وَ قِيلَ لَهُمْ‌: و گفته شود يعنى خزنه گويند مر ايشان را بر وجه اهانت‌ «1» مجمع البيان، ج 4، ص 78 و تفسير صافى ص 361 ذيل آيه 22 از سوره حج. جلد 10 - صفحه 391 و شدت غيظ، ذُوقُوا عَذابَ النَّارِ: بچشيد عذاب آتش را، الَّذِي کُنْتُمْ بِهِ تُکَذِّبُونَ‌: آن عذابى که بوديد که تکذيب مى‌کرديد به آن و دروغ مى‌پنداشتيد آن را و باور نمى‌کرديد.