تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوى‌ نُزُلاً بِما کانُوا يَعْمَلُونَ «19» بعد از آن عدم تساوى مؤمن و کافر را بيان فرمايد: أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا: اما آن کسانى که ايمان آوردند به خدا و تمام معتقدات حقه ايمانيه، وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌: و بجا آورند کارهاى پسنديده از طاعات و «1» شواهد التنزيل، چ بيروت، ج 1، باب 126 ص 445. جلد 10 - صفحه 390 خيرات و مبرات و صدقات، فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوى‌: پس براى ايشان است بوستانها که جايگاه حقيقت است، زيرا دنيا سراى مجازى و زوال، لکن آخرت مسکن جاويد باشد. نزد بعضى جنة الماوى بهشتى است در يمين عرش. ابن عباس گفته: تسميه مأوى جهت آنست که ارواح صلحا و شهداء در آن جاى دارند و حق تعالى روز قيامت آن را به مؤمنان خالص العقيده و مخلص عطا فرمايد. نُزُلًا بِما کانُوا يَعْمَلُونَ‌: در حالتى که پيش کشى باشد به سبب آنچه بودند که بجا مى‌آوردند از طاعات و عبادات. «نزل» عبارت است از ما حضرى که پس از ورود ميهمان ابتدا مى‌آورند، اشاره است به آنکه اين نعم بهشتى به تمامه براى ورود اهل بهشت به منزله پيش کشى باشد و الطاف خاصه سبحانى بعد از آن خواهد بود.