تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَوْ دُخِلَتْ عَلَيْهِمْ مِنْ أَقْطارِها ثُمَّ سُئِلُوا الْفِتْنَةَ لَآتَوْها وَ ما تَلَبَّثُوا بِها إِلاَّ يَسِيراً «14» وَ لَوْ دُخِلَتْ عَلَيْهِمْ‌: و اگر درآمده شود بر ايشان لشکر، مِنْ أَقْطارِها: از جوانب، يعنى اگر داخل شوند لشکر در مدينه بر منافقان از اطراف و جوانب به ناگهان و گرداگرد ايشان فرو گيرند، ثُمَّ سُئِلُوا الْفِتْنَةَ: پس خواسته شود فتنه را، يعنى ايشان را دعوت کنند به شرک و ردّه‌ «2» و مقاتله با مسلمانان، لَآتَوْها: هر آينه بجا آورند فتنه را، يعنى اجابت کنند سخن آنها را و مشرک گشته در مقام مقاتله و منازعه اهل‌ «1» تفسير کشاف، ج 3، ص 230. (چ مصر) «2» ردّه بمعنى ارتداد و از دين بازگشتن. جلد 10 - صفحه 419 اسلام برآيند و حرب را شروع نمايند با ايشان. وَ ما تَلَبَّثُوا بِها: و درنگ نکنند به فتنه و اجابت آن، إِلَّا يَسِيراً: مگر زمانى اندک بلکه زود مشرک گشته و با اهل اسلام محاربه کنند. نزد بعضى معنى آنکه درنگ نکنند در مدينه بعد از مرتد شدن مگر زمان کمى بلکه همه مستأصل شوند. خلاصه کلام آنکه اين جماعت تعلّل نمايند و اعتذار به خلل بيوت نمايند به بهانه آنکه فرار کنند از نصرت رسول خدا و مؤمنان، و چنانچه احزاب اگر همه شهر آنها را فرو گيرند و کفر را بر آنها عرضه کنند و آنها را بر مقاتله اهل اسلام ترغيب کنند، هر آينه مسارعت کنند بدون تعلل و اعتذار؛ اين نيست مگر به جهت شدت بغض آنها به اسلام و اهل آن و محبت کفر و تمايل به احزاب.